Distressed vastgoed is geen categorie — het is een structurele toestand. Het begrijpen ervan vereist dat men verder kijkt dan het activum en de juridische, financiële en operationele architectuur eromheen doorgrondt.
De meeste marktdeelnemers omschrijven distressed vastgoed als een probleem dat moet worden afgewaardeerd. Wij zien het als een structuur die geanalyseerd moet worden.
Een distressed activum bevindt zich doorgaans binnen een gelaagd systeem: een schuldpositie, een schuldenaar in default, een onderpandrelatie, een gerechtelijk proces en een operationele realiteit. Elke laag draagt eigen complexiteit — en elke laag creëert een toegangspunt.
Wanneer wij een distressed situatie underwriten, brengen wij de hersteltrajecten in kaart vóórdat we over prijs praten. Hoe wordt het onderpand vrijgegeven? Wat is de procedurele tijdlijn? Zijn er preferente schuldeisers? Is het activum bewoond? Elk antwoord verandert de vergelijking.
Daarom presteren traditionele kopers in dit segment onder. Zij optimaliseren voor het activum en negeren de structuur. Onze aanpak draait de prioriteit om: eerst structuur, daarna activum, dan pas prijs.
Het resultaat is een discipline die kapitaal beschermt via meerdere herstelroutes en tegelijk de asymmetrie behoudt die distressed überhaupt de moeite waard maakt.